Czekam na dobre wieści
Z utęsknieniem czekałam na dzień, kiedy wreszcie pojawią się jakieś dobre informacje. Niestety ten dzień jeszcze nie nadszedł, a ja miałam wrażenie, że Opatrzność sprawdza granice mojej wytrzymałości. Nie wiedziałam, ile jeszcze zdołam wytrzymać, ale wiedziałam, że ta granica jest już bardzo blisko…
Jelita Laury nie chciały pracować, więc coraz bardziej realna była wizja żywienia pozajelitowego. Lekarze powoli próbowali przygotować mnie psychicznie na to, że cudu nie będzie i że układ pokarmowy Laury nie zacznie funkcjonować. Po drugiej operacji jelita w ogóle nie wchłaniały wody, przez co dziecko zaczęło się coraz bardziej odwadniać i tracić na wadze. Byłam przerażona wizją wszczepienia cewnika Broviaca przeznaczonego do żywienia pozajelitowego. Cewnik montuje się w żyle przysercowej, co grozi wdawaniem się poważnych zakażeń. Ponadto żywienie pozajelitowe bardzo obciąża wątrobę, a to powoduje niewydolność wątroby i szereg innych przykrych konsekwencji. Nie mogłam w to wszystko uwierzyć, zwłaszcza gdy patrzyłam na beztroską roześmianą twarzyczkę Laurki. Patrzyłam na córeczkę ubraną w uroczą czerwoną sukienkę w białe grochy i pomyślałam, że w tym ubranku wygląda jak zupełnie zdrowe dziecko. Jednak pozory mylą…
siostrzyczko… bądź dzielna, tak jak jesteś, a na pewno się wam uda!
DO rodziców Laury:
Macie Państwo prześliczną córeczkę, z całego serca życzę jej dużo wytrwałości, siły a przede wszystkim zdrowia. Wierzę, żę będziecie mogli wrócić we trójkę do domu. Życzę wszystkiego co najlepsze dla was.
Trzymam kciuki i wierzę że wygracie tą walkę…
jestem z wami:)